Кандайсыз! Мен 15 жаштамын, 9-класста окуймун. Азыр аябай көңүлүм түшүп эле, ыйлагым келип жүрөм. Өзүмчө кыйналып эле, өлүп алгым келип кетет. Атам менен апам ажырашып кеткен, апамды сагынам. Бар оюм ошондо, бирок ал мени эстебейт, менчелик сагынбаса деле керек. Жок дегенде чалып же жазып койбойт. Мында чоң эне, чоң атам менен турам. Чоң энем көп урушуп, көңүлүмдү калтырат, андан да катуу сагынып кетем апамды. Ыйлайм анан. Ал карып калган адам болгондуктан мени түшүнө бербейт. Же эжем жок. Кээде, кээде класс жетекчим менен сүйлөшүп калам бирок анын да өзүнүн маселеси бар да. Башка бирөөгө жүк болгум келбейт. Мага бир аз колдоо, мээрим жетишпей атат. Айланамдагы досторум, мугалимдерим, туугандарым, тааныштарым баары эле мени жаман көрөт деп ойлой берем. Эч кимге керегим жок жалгызмын. Мен бир өзгөчө мамилеге, мээримге муктаж болуп турам. Кантип ыйлабай эстебей койсом болот апамды? Жүрөгүм ооруй берет аны эстесем эле.
Кыргызстанда популярдуу жана натыйжалуу каражат топтоо ыкмалары
31-октябрда бүткүл дүйнөдө, анын ичинде Кыргызстанда да Дүйнөлүк каражат топтоо күнү белгиленет. Бүткүл дүйнөлүк каражат топтоо күнүн белгилөө тарыхына быйыл 100 жыл толду. Бул күнүнүн максаты – калктын...
