— Иий, сонун экен! Канчадан мунуң?
— Акыркысы калды эже. Сизге 1000 сом кылып берем.
— Кымбат ай! 900гө берсең алып кетем.
— Макул, көңүлүңүз ооруп калбасын. Алыңыз.
— Иий, сонун экен, ай! Жуман карасаң, жараштыбы?
— Ооба.
Назирага туфли аябай жакты. Үйгө келип кечке кармалап отурду. Балдар көрөйүн десе да берген жок.
— Эртең жумушуңа кийип барасыңбы?
— Жок ай, муну мындай күндөрдө кийбейт. Кийин жакшылыктарга кийип барам.
Коробкасына салып бекитип койду. 2 жыл өттү. Канчалаган тойго бардык. Ана кием, мына кием деп аяп жүрүп такыр кийген жок. Сурасам убактысы келе эле деп коет. Жаңы бойдон шкафта турду.
— Алло, Жуман Мукамбетов бекен?
— Ооба.
— Бейтапканадан чалып жатабыз. Аялыңыз оор абалда келип түштү. Тезирээк…
— Дарегиңер кандай!
Жумушунан чыкканда машина сүзүп кетиптир. 25 жыл жашаган түгөйүмөн бир заматта ажырап калдым. Жерге бердик. Чоң үйдө жалгыз калдым. Балдар эбак чоңойгон, өз турмуштары бар.
Шкафты ачтым. Баягы туфли көзүмө урунду. Коробкасын ачсам ошол бойдон жаңы. Туфлини кучактап катуу бакырып ыйлап кирдим. «Назира, эми убактысы келгендир!»
Биз адамдар жашообузду дайыма эртеңкиге калтыра берет экенбиз. Балдар чоңойсун, кредит бүтсүн, жаз келсин деп ар кайсы шылтоону айтып, азыр бактылуу болуудан качабыз. Эртең менен кечти күтөбүз. Кечинде таңды күтөбүз. Эртең жок! Түшүнүп жатасыңарбы? Эртең жок! Назирам жок!
Кооз идиштерди, туфлини, кийимдерди өзүбүздөн аяйбыз. Ыңгайлуу учурду күтөбүз. Жаштыгыбызды карылыкка калтырабыз. Бүгүн жашаш керек экенин унутабыз. Анан бир заматта каза болуп калабыз.
Туфли кийилбеген бойдон таштандыга ыргытылды.
