Саламатсызбы. Мен 20 жаштамын, төрт бир тууганбыз: эжем, мен жана эки иним. Бизде бардыгы жетиштүү, эч нерседен кем болбой чоңойдук. Болгону апам мени жаман көрөт.
Бала кезимде кызганып жатам го деп ойлочумун. Себеби эжеме сөз тийгизбейт, аны менен тамашалашып, сырдашат, чогу отуруп алып мени шылдыңдашат. Мени кагып, силкип эле турчу. Азыр деле ошондой. Кийимим барбы, бүтүнбү иши жок болчу, ооруп калсам жаныма басып келчү эмес.
Эс тарткандан баштап эле апамдын көңүлүн алганга аракет кылам, каникулда келген сайын апама белегимди ала келем, үйдүн ичин тазалап, жумуштардын бардыгын кылып кетем.
Бир жолу апам эжеме “ушу кызды көрөйүн деген көзүм жок, күйөөгө тий десем укпайт, мээси жок” деп арызданып жатканын угуп калдым. Жигитим бар, бирок турмушка чыккым келбейт. Мени өз апам ушунчалык жек көрүп жатса, чоочун бирөө кантип мени батырат?
Эжем турмушка чыккан. Аны жакшы көрөм, бир тууганым да. Ал апамдын мага жасаган мамилеси үчүн күнөөлүү эмес да.
Эмне кылганда баарын унутам? Кантсе да, апам мени тогуз ай көтөрүп, жарык дүйнөгө алып келбедиби. Апамды кантип кечирем?
